Zasady postępowania animatora

1. Jest zakochany w Chrystusie. To człowiek modlitwy. Modli się zwłaszcza za swoją grupę. Nie powinien swoją osobą przesłaniać Boga.

2. Życie bierze się z życia. Ma świadomość i jest wierny charyzmatowi Ruchu (zwłaszcza zasadzie Światło - Życie). Jest świadkiem prawd głoszonych. Swoim zachowaniem pokazuje styl nowego człowieka - wzór, który warto naśladować. Ma odpowiedni strój na czas rekolekcji, także na święta. Jest świadom swoich charyzmatów.

3. Bierze czynny udział w życiu Ruchu Światło-Życie i Kościoła (zwłaszcza swojej parafii).

4. Jest dyspozycyjny, jest narzędziem w Bożych rękach do wykonywania Jego dzieł. Jest radosny. Kieruje się miłością bliźniego. Pamięta, że najpierw obowiązki, potem przyjemności. Jest punktualny. Życie towarzyskie diakonii rekolekcyjnej stara się prowadzić skromnie. Nie robi wszystkiego sam, lecz umiejętnie rozdziela funkcje.

5. Jest w nim chęć ciągłego uczenia się, formowania, pogłębiania swojego życia duchowego. Stale troszczy się o pogłębione przeżywanie Biblii, liturgii, wspólnoty.

6. Zapoznając się wcześniej z materiałami stopnia, który będzie prowadził (część ogólna i szczegółowa). Przyjeżdża do ośrodka dzień wcześniej, by przygotować miejsce do rekolekcji, poznać współanimatorów, duchowo "nastawić się" przez wyciszenie, zawiązanie wspólnoty modlitwy i dzielenia się nowym życiem; wyjeżdża po uczestnikach i uporządkowaniu ośrodka. Przywozi ze sobą pomysły i materiały do pogodnych wieczorów, materiały biurowe (klej, taśma, pisaki, kredki, blok, nożyczki - to, co posiada w domu) ułatwi to przygotowanie ciekawych spotkań. Na pogodne wieczory przydadzą się też materiały tzn. współczesnych problemów (muzyka, internet, sekty, narkotyki, savoir-vivre, media), własna twórczość.

7. Powinien trzymać się programu, ale jednocześnie być elastycznym. Jest zawsze z grupą. W grupie i na spotkaniu animator szczerze dzieli się swoją drogą wiary (radości i problemy). Rozmawia z każdym uczestnikiem swej grupy (i nie tylko), ale nie zmusza do "zeznań". Słucha - patrząc i obserwując ludzi. Jest gotowy do bezinteresownej służby. Umie przyznawać się do błędów, słabości.

8. Na konferencjach, katechezach, kazaniach zabiera głos tylko wyraźnie poproszony o to przez prowadzącego (może to "zepsuć" koncepcję przekazu treści). Urząd jest przed charyzmatem.

9. Przedstawia problemy osób czy grup prowadzącemu, nie ma "tajemnic" przed nim, aby znaleźć jak najlepszy sposób przekazu Ewangelii uczestnikom i pomocy w rozwiązywaniu ich osobistych problemów.

10. W ciągu wakacji posługuje zasadniczo na jednym turnusie (podejmując się kolejnego zadania, musi mieć świadomość swojego zmęczenia).

D L A     A N I M A T O R Ó W